Bedrijfsfeest Picanol
De job leek mooi van start te gaan. We kwamen aan op het opgegeven adres (Ter Waarde 50, Ieper) waar geen kat te bespeuren was. Binnen in het gebouw zagen we enkele paletten en bakken (borden, bestek, …) van een verhuur firma en op de parking stond een grote witte bestelwagen zoals vele catering bedrijven hebben. Dus niks dat erop wees dat het niet in dit gebouw zou zijn. Toch vonden we niemand die ons kon verhelpen, een doods boeltje. Omdat we meer dan 45 minuten te vroeg waren, had ik besloten om even te wachten. Wie weet waren we gewoon als eerste ter plaatse. Er waren bankjes voor het gebouw en het zonnetje scheen: genieten!
Lang heeft het niet geduurd, hoewel. Half uurtje later kreeg ik telefoontje van David, party-manager bij Baobab en ex-collega van Mise en Place. Hij vroeg waar we bleven, want het volk zou gauw gaan toekomen. Beetje vreemde vraag als we voor het gebouw zaten waar niemand te bespeuren was. David probeerde uit te leggen hoe we er moesten geraken, maar we zaten blijkbaar helemaal verkeerd. Zijn uitleg klopte dan ook totaal niet, want we hadden zelfs een afslag te ver genomen op de autostrade. Het gebouw waar we voor stonden waren de waarschijnlijk burelen, het administratief gedeelte van Picanol, althans dat denk ik.
We zijn dan maar allemaal terug in de auto gesprongen. Ik reed voorop en reed maar wat rond, op zoek naar een tent, want volgens David zaten we in de buurt. Niet dus, een afslag te ver op de autostrade, maar uiteindelijk had ik het door. Op de wegwijzers langs de baan was er een aanduiding naar ‘Picanol-zone’. We zijn daarop afgereden en plots klopte David zijn route beschrijving. We zijn er uiteindelijk geraakt en waren nog mooi op tijd. Net gepast eigelijk…
We zijn onmiddellijk in actie geschoten. Er moesten nog wat zaken opgebouwd worden. Wat afwerking hier en daar en uiteindelijk kwam het volk. Ze kwamen nog vrij snel en voor we het beseften was de rush voor de komende uren begonnen. Er waren 3 tenten, eentje met eten, een lounge tent en een grote tent waar de optredens plaats vonden. De meesten van MeP stonden in de grote tent, waaronder ik. We verzorgden er de bar. Gezien we beetje onderbemand waren (er is 2000 man gekomen in plaats van de 1500 verwachte personen). Mijn tab stond constant open, het ene bekertje na het andere, en dat de hele avond lang. Ik heb in m’n hele leven nog zoveel vaten niet verstoken als gisteren. Wetende dat er drie togen waren waaraan getapt werd. In totaal heb ik meer dan 30 vaten verstoken. Dat komt neer op 30 keer 50 liter, of dus om en bij de 1500 liter bier, en dan reken ik de flesjes Hoegaerden en Leffe er nog niet bij. Er is goed gedronken geweest.
Gedurende de avond waren er verschillende optredens. De eerste die aan bod kwam was Coco Jr. en Gina Lisa. Toffe muziek, praktisch allemaal covers. Er was nog niet zoveel ambiance op dat moment maar ze hebben toch al een deeltje ‘in gang’ gekregen.
Daarna was het de beurt aan Laura Lynn. Not my cup of tea, des te meer voor Stijn, die precies al die nummers uit het hoofd kende. Het hoge Frans Bauer gehalte van zo’n optreden lijkt toch wel steeds ambiance te brengen. Of het nu serieus is of om ermee te lachen dat de mensen mee doen weet ik wel niet zeker. Gelukkig heeft dat mens nog zo geen groot repertoire. Ze was snel uitgezongen en begon dan met een medley van al haar nummers die ze net gezongen had. Kwestie dat we er zeker geen genoeg zouden van krijgen.
Na Laura Lynn kwam Paul Michiels op het podium. Hij bracht vrij veel nieuwe nummers die op zijn volgende cd zullen staan. Ook enkele klassiekers uit het Soul Sister tijdperk (denk ik toch) kwamen aanbod. Als aanvulling ook maar enkele covers. Belgische artiesten zouden anders geen artiest meer zijn…
Als laatste groep kwam ‘Killer Queen’ uit de UK. Naar het schijnt de beste look-a-like band van wereldsberoemde band Queen. Zij brachten een hele reeks nummers van Queen. Je kreeg er kippenvel van. Prachtig gebracht, heel herkenbaar, maar toch net ietsje anders als de echte Queen. Logisch natuurlijk want de bezetting is om te beginnen al helemaal niet gelijk. Ik vond het een pracht optreden, alleen jammer dat ze ergens in’t midden van hun optreden plots ook enkele rock’n'roll nummers hebben gespeeld, ik dacht plots dat The King Of Rock’n'Roll als bijnaam Fredy Mercurie had. De ambiance in de tent was trouwens super. Het volk ging echt volledig op in de muziek, alsof velen hun jeugd herleefden.
Tussen elk optreden draaiden er ‘binnen huis’ DJ’s. Mensen die bij Picanol werken en af en toe eens muziek draaien zeker. Praktisch allemaal allround DJ’s wat betekent dat de platen keuze voor iedereen valt te apprecieren. Dat was ook zo, en de platen keuze was zeker niet slecht. Alleen hadden de meesten het nogal lastig met beatmixen. Bekend bij allrounders en jammer genoeg iets wat me soms ongeloofelijk kan irriteren. Zeker als het 2 nummers zijn die perfect kunnen gemixed worden. Als het een overschakeling van genre is kan je inderdaad niet anders. Maar goed, daar ga ik niet te ver over uitwijken, genoeg mensen die zich al irriteren aan mij omdat ik mij irriteer aan beatmix kunsten van sommige DJ’s.
De laatste kerel(s?) die mixten waren best wel goed. Leuke platen, ambiance, en beetje meer richting de hedendaagse dans muziek. De klassiekers uit de jaren 80 en 90 waren al aan bod gekomen, dus tijd voor wat hedendaagse commerciele muziek.
Een tof job’ke dus, vooral tijdens de optredens. Jammer genoeg was er tegen het einde een ferme stortbui, die het opruimen achteraf beetje heeft vermoeilijkt. Modder langs alle kanten, graspleinen die omgetoverd waren tot halve moerassen… Rond half vijf zat de job erop. Lekker verdiend. En onze nachtrust verdienden we nu ook, enfin, onze ochtendrust in principe.
We zijn allemaal samen vertrokken. Ter hoogte van Kortijk Zuid krijgt Frederik (zat naast mij in de auto) plots een telefoontje van Elien (of was het Karolien die belde?) dat ze een ongeluk hebben gehad. Zij reed mee met Maaike en die had net voor een recht stuk, na een vrij scherpe lange bocht (Bij oprijden van A19 richting Gent komende van A14 vanuit Ieper), de controle verloren over haar Ford en een ’360′ gedaan met de wagen en daarbij tegen een vangrail gesmakt. Resultaat: 3 platte banden en vervormde wielen en rechts achteraan veel schade. Ik ben onmiddellijk afgereden en terug gekeerd om de overige passagiers op te pikken zodat ook zij thuis geraakten. Uiteindelijk is enkel Sofie meegegaan want Karolien en Elien gingen bij Maaike blijven, wachtend op de takeldienst.
Mjaja, ‘t zijn toeren, en zo heb je weer eens wat te vertellen…
vree verhaal, lijkt wel een thriller