Luxemburg Dag 7

2w0lfie • 16th Sep 2006 • Reizen

Na de standaard procedure van het ontbijt, wat overigens in alle jeugdherbergen bijna krak hetzelfde is werd het tijd om nog eens op de fiets te kruipen. Aangezien het parcour van de vorige keer iets te zwaar was bevonden, zelfs door Dominique, ging ik het niet herhalen, zeker niet met Omar erbij. Een beetje ervaring bij het mountainbiken was wel vereist en het was in feite de eerste keer dat Omar op ruw terrein ging met de fiets.

Het werd dus een trip langs de straten. We hadden besproken dat we de waterkrachtcentrale eens van nader bij zouden bekijken. Het werd een mooi tripje naar daar. Eerst kwamen we een kleine stuwdam tegen, net buiten Vianden. Later kwamen we te weten dat ook hier turbines zijn in verwerkt, zodat er ook hier elektriciteit kan worden opgewekt. Of dat nog gedaan wordt is iets anders, wij zagen allesinds geen water stromen.

Ondanks dat het op de gewone baan was, was er toch weinig verkeer en was het lastig genoeg in de benen, mede dankzij de serieuze klim. Zo ging onze rit van Vianden via Stolzembourg richting de ‘Centrale SEO’ zoals ze het daar noemen.

Toen we aankwamen aan de ingang, na een enorm lange snelle afdaling, ging er net een groep binnen met gids. Het was een bus met Duitse oudere mensen. Ik schat zo tussen de 40 en de … Ze waren zeker niet (allemaal) bejaard. We hebben snel onze fietsen geparkeerd en ons bij de groep aangesloten. Niemand die het merkte. We dachten dat het te betalen zou zijn voor een rondleiding vandaar. De ingang was blijkbaar gratis, maar de gids zal wel betalend geweest zijn. Maar we hadden al snel door dat zo’n Duitse gids niets voor ons is. Behalve hier en daar wat woorden en halve zinnen begreep ik er niet veel van en Omar nog veel minder. Dus gingen we op ons gemakje de boel zelf uitzoeken. Van het ontstaan, het verbruik tot de productie en terug. Alles werd heel keurig uitgelegd op grote panelen, hier en daar iets interactief. De gang met de uitleg zelf was op zich niet zo bijzonder. Maar het indrukwekkendste was de controlekamer en de grote turbines zelf natuurlijk!

Na het bezoek reden we terug naar Vianden, laden alles in en gingen opweg naar Larochette. We bestelden daar een overnachting, maakten een wandelingetje door de herberg (netjes!), gingen iets lekkers eten in een (alweer) Nederlandstalig restaurantje om daarna even uit te rusten alvorens terug te gaan mountainbiken.

Deze keer een route die ik nog niet gedaan had. Omar had deze gekozen uit de vele pijltjes die de herberg passeerden. Goede keuze zo bleek, want het was een toffe mountainbike route. Met volle moed begonnen we aan de trip, de één al wat sneller dan de andere (rara wie was de trage?).

Na nog geen half uurtje, misschien een uurtje, was het zover. Wat ik al van in het begin schrik van had was zover. Ik rij op kop, een zachte afdaling, plots een steile afdaling waar gedeeltelijk trapjes zijn. Ik rem af, pak het traject dat langs de trapjes heen gaat zodat ik niet de schokken krijg. Ik stop maar snel even om Omar te waarschuwen. Ik begin net mijn zin of ik zie Omar zijn voorrem toeknijpen, over zijn stuur vliegen, zacht landen zonder zich fameus pijn te doen maar de fiets bleef gaan. Eerst schoof die verder over een licht hellend vlak. Net voor de dieperik leek hij stil te komen, maar niets was minder waar. Plots schuift die toch weer verder en valt hij de dieperik in. De volle 10 meter naar beneden. Mijn excuses voor Omar, maar het enige wat op dat moment in mijn hoofd omging was die fiets. Die was gehuurd, stond op mijn naam en was geen goedkoop dinkske.

Ik ren toch maar eerst naar Omar, alles lijkt OK op een schrammeke na. Van bovenaf lijkt de fiets ook nog OK maar ik had er toch geen goed gevoel bij. Ik smijt mijn fiets opzij, verplicht Omar om er te voet mee verder te wandelen naar beneden, ik zou ondertussen zijn fiets proberen te gaan halen. Dat halen was geen probleem, er nog mee willen rijden wel. Het effect van 10m vallen bij een fiets is: platte voorband, volledig krom getrokken achterwiel (op zoveel mogelijk plaatsen), een gescheurd zadel dat overigens ook wat krom getrokken was en, last but not least, een gescheurd frame!

Nu kreeg ik het helemaal. Een frame dat gescheurd is, ook al is het aan een lasnaad, dat kost meestal pakken van mensen, om niet te zeggen een nieuwe fiets. Ik stelde dan ook meteen voor om de fietsen terug te brengen. Stel u voor dat het enorm veel geld zou kosten, konden we de vakantie dan al afbreken en terug naar huis gaan ipv nog een anderhalve dag te blijven. Na dat kort mountainbike trip’ke en de valpartij van Omar, de fietsen terug opgebonden en terug richting Luxemburg stad gevlogen.

Daar aangekomen, de fiets gepresenteerd met zijn mooiste kant en wachten op het verdict. “Platte band? Geen probleem, dat kan gebeuren” was het eerste dat we hoorden. Begon goed, maar verder: “Krom achterwiel? Ja dat moet je betalen… Als jij valt, jij verantwoordelijk“. Hmmm, valt mee te leven, zo gigantisch veel kost een achterwiel nu ook niet. Nu de rest nog… Maar er kwam geen rest. De overige gebreken werden niet opgemerkt. De man ging opzoeken hoeveel een achterwiel kostte. Hij kwam terug met een catalogus en duidde een wiel aan van om en bij de 35 euro. Pfoeh, valt mee. Plots kreeg de man medelijden, althans daar leek het op. Hij zei iets als “En jullie moeten nu nog terug naar huis. Weet je wat, laten we er €25 van maken“. Ja, je zou zot zijn om te twijfelen. Omar betaalde netjes, excuseerde zich nog enkele malen en zorgde ervoor dat hij snel weer weg was.

We keerden terug naar de herberg en bleven daar. Omar binnen houden leek me een goed idee, alvorens hij nog stommiteiten zou uithalen. Niet dat hij daar veel kon uitsteken, maar voor je het wist zouden ze hem misschien verwarren voor een persoon uit die groep mongooltjes die er logeerde. Kon ik niet maken natuurlijk. In Larochette hadden ze internet, iets waar ik al lange tijd geen gebruik meer had kunnen van maken. De andere dorpen leefden nog in de ‘sixties‘ aldus één van de herbergiers zonder internet.

We aten ons brood op met choco (dat we in de Delhaize van Junglinster gehaald hadden in het terug komen van Junglingster, surften wat op het internet en gingen uiteindelijk slapen, terug denkend aan de toch wel extreme gebeurtenissen van de dag.